Σχετικά με ΑΥΤΟ. Ή «μια πρόσφατη υπόθεση»

Η αυλή. Η παρέα στο δρόμο. Το πορτό στην είσοδο… Πόσες αναμνήσεις ξυπνούν σε πολλούς από εμάς αυτές οι φράσεις. Ναι, ήταν ένα κομμάτι της ζωής, της δικής μας ΖΩΗΣ. Καλή ή κακή – αυτές οι λέξεις δεν αρκούν για να την περιγράψουν. Το βασικό είναι άλλο: τα καταφέραμε, η δυστυχία μας παρέκαμψε, αλλά θέλουμε τα παιδιά μας να παίζουν αυτό το παιχνίδι ρουλέτας; «Χωρίς αυτό δεν μπορεί να διαμορφωθεί ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος», δηλώνει ο αντίπαλός μου. Δεν θα διαφωνήσω μαζί του. Έχω διαφορετική άποψη και θέλω να προστατεύσω τα παιδιά μου από αυτή τη «ρωσική ρουλέτα». Και για αυτόν τον λόγο επιλέγω την Κύπρο…

Δεν εξιδανικεύω την Κύπρο. Υπάρχουν και εδώ διάφορες περιοχές, διάφορα κοινωνικά στρώματα, αλλά συνολικά ο τρόπος ζωής του «μέσου οικονομικά ευκατάστατου ανθρώπου» ακολουθεί ένα συγκεκριμένο πρότυπο. Δεν μιλάω για δισεκατομμυριούχους, όχι. Αναφέρομαι σε εκπροσώπους της μεσαίας τάξης, που ξοδεύουν με αξιοπρέπεια τα χρήματα που έχουν κερδίσει.

Λοιπόν. Κατά κανόνα, η οικογένεια ζει στο δικό της σπίτι. Το σπίτι αυτό βρίσκεται σε έναν ήσυχο οικισμό, περιτριγυρισμένο από εξίσου αξιοπρεπή σπίτια εύπορων γειτόνων. Οι έννοιες «αυλή», «είσοδος», «παρέα στο δρόμο» απλώς απουσιάζουν. Από το σπίτι μπορείτε να βγείτε σε ένα ήσυχο μονοπάτι, από το οποίο οι λίγοι γείτονές σας πηγαίνουν στα σπίτια τους. Πιθανότατα, σε 15-20 λεπτά περίπου θα φτάσετε με τα πόδια στο κέντρο του οικισμού, όπου θα βρείτε ένα καφενείο, μια ταβέρνα, έναν ναό και ένα κατάστημα. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς βρίσκονται μακριά – εκεί, στην τουριστική ζώνη, η οποία δεν αρέσει σε όλους.

Τι; Δεν σας ικανοποιεί αυτή η εικόνα; Κανένα πρόβλημα. Αγοράστε ακίνητο στην Κύπρο σε τουριστική περιοχή, κοντά σε ανεπτυγμένη υποδομή. Υπάρχουν τέτοια ακίνητα και γράφουμε γι’ αυτά. Αλλά σήμερα η ιστορία μας δεν αφορά αυτά.

Λοιπόν, ζείτε σε ένα ήσυχο και πολιτισμένο χωριό, το παιδί σας φοιτά σε ένα αξιοπρεπές ιδιωτικό αγγλικό σχολείο. Η κόρη ή ο γιος σας γίνεται 12-13-14 ετών και… Ναι! Αυτή είναι η πρώτη υπέροχη γνωριμία! Συνήθως, αυτό συμβαίνει στο σχολείο – ακριβώς εκείνο – το αριστοκρατικό, ιδιωτικό και αγγλικό. Εκεί δεν υπάρχουν παιδιά υδραυλικών και μεταναστών εργατών, η φοίτηση κοστίζει από 4.000 έως 7.000 ευρώ το χρόνο – συμφωνείτε, αυτό δεν είναι καθόλου άσχημα (δεν μιλάω για την τιμή!). Τα παιδιά συναναστρέφονται στο σχολείο υπό την επίβλεψη των καθηγητών, αλλά θέλουν να βγαίνουν και μετά το σχολείο – τα σαββατοκύριακα, στις διακοπές, το βράδυ… Τι να κάνουμε;

Και εδώ οι κατανόητοι γονείς συνειδητοποιούν τι σημαίνει ευτυχία! Ο μπαμπάς φέρνει τον νεαρό στο σπίτι της κοπέλας του. Φυσικά, οι γονείς γνωρίζονται: καφές, χαμόγελα, αστεία, ανταλλαγή τηλεφωνικών αριθμών. Οι έφηβοι περνούν χρόνο μαζί… Μαζί μεταξύ τους και με τους γονείς – της κοπέλας ή του νεαρού. Πηγαίνουν στην παραλία, βλέπουν ταινίες στο σπίτι, ετοιμάζουν δείπνο. Φυσικά, μερικές φορές τους βάζουν σε ταξί και τους αφήνουν να πάνε οι δύο τους σε κλαμπ ή σε σχολικό πάρτι, αλλά όλα αυτά συμβαίνουν… Πώς; Έχω μια λέξη: ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ! Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες των νεαρών αγοριών και κοριτσιών γνωρίζονται μεταξύ τους, ξέρουν τους αριθμούς τηλεφώνου, ξέρουν πού βρίσκονται τα παιδιά τους. Τα παιδιά δεν θα χτυπήσουν την πόρτα και δεν θα φύγουν από το Αρμπάτ για το Μπιμπιρέβο με 25 ρούβλια στο μετρό, ούτε θα μπουν στο πρώτο αυτοκίνητο που θα σταματήσει στο πεζοδρόμιο.

Πιθανώς, εν μέρει για αυτούς τους λόγους, βλέπω τα καθαρά, φωτεινά πρόσωπα των μαθητών της γυμνασίου – κοριτσιών και αγοριών. Δεν είναι εκείνα τα μάτια, κουρασμένα από τη ζωή και τις ποικίλες εμπειρίες, καλυμμένα από την ομίχλη του λυκίσκου της μπύρας, τα οποία μερικές φορές παρατηρούσα με τρόμο στη Ρωσία. Εδώ είναι πιο εύκολο να προστατεύσεις τα παιδιά από τους πειρασμούς αυτού του κόσμου. Εδώ είναι πιο εύκολο και πιο ήρεμο να ζεις…