Το Εφετείο της Κύπρου έκρινε παράνομη την καθυστέρηση στην εξέταση της αίτησης για την απόκτηση ιθαγένειας ενός παιδιού

Λευκωσία, Κύπρος. Το Εφετείο Διοικητικών Υποθέσεων έκρινε ότι οι αρχές ενήργησαν παράνομα, καθώς επί χρόνια δεν έλαβαν απόφαση σχετικά με την αίτηση χορήγησης υπηκοότητας σε παιδί Κύπριου πολίτη.

Με ομόφωνη απόφαση της 17ης Ιουλίου, η οποία δημοσιοποιήθηκε την Τετάρτη, το δικαστήριο έκανε δεκτή την έφεση της μητέρας, ακύρωσε την προηγούμενη απόφαση του διοικητικού δικαστηρίου και αναγνώρισε την αδράνεια των αρχών ως παράνομη.

Η αίτηση είχε υποβληθεί το 2016.

Η υπόθεση αφορούσε αίτηση που είχε υποβληθεί το 2016 από Κυπρία μητέρα, η οποία επιθυμούσε να καταχωρίσει το παιδί της ως πολίτη της Κύπρου σύμφωνα με τον Νόμο περί Καταχώρισης Πράξεων Πολιτικής Κατάστασης. Κατά τη στιγμή της εξέτασης της έφεσης, δεν είχε ακόμη ληφθεί απόφαση.

Το Διοικητικό Δικαστήριο απέρριψε την αρχική καταγγελία, διαπιστώνοντας ότι η αίτηση είχε υποβληθεί στη Διεύθυνση Ληξιαρχείου και Μετανάστευσης και όχι απευθείας στην αρμόδια αρχή, δηλαδή το Υπουργικό Συμβούλιο.

Το δικαστήριο έκρινε επίσης ότι οι αιτήσεις για τη χορήγηση ιθαγένειας εμπίπτουν στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργικού Συμβουλίου και ότι, κατά συνέπεια, δεν συντρέχει παράλειψη της νομικά απαιτούμενης πράξης.

Η υποχρέωση εξέτασης των αιτήσεων

Το Εφετείο δήλωσε ότι η υπόθεση δεν αφορούσε το αν έπρεπε να γίνει δεκτή η αίτηση για την απόκτηση ιθαγένειας, αλλά το αν η διοίκηση εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της όσον αφορά την εξέταση της αίτησης και την έκδοση απόφασης.

Διαπιστώθηκε ότι η μητέρα δεν ζητούσε την έγκριση της αίτησης από το δικαστήριο, αλλά απάντηση σε αίτημα που αφορούσε εκτελεστική διοικητική πράξη.

Οι δικαστές δήλωσαν ότι το άρθρο 29 του Συντάγματος και οι Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου απαιτούν από τις κρατικές αρχές να εξετάζουν τις αιτήσεις και να εκδίδουν αποφάσεις σχετικά με αυτές εντός εύλογων προθεσμιών.

Μακροχρόνια καθυστέρηση

Το δικαστήριο υπογράμμισε ότι η μητέρα δεν είχε λάβει απάντηση από το 2016, τουλάχιστον μέχρι το 2022, όταν εκδόθηκε η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καθυστέρηση συνιστά «προφανή παράλειψη» εκ μέρους της διοίκησης να εκπληρώσει τις νομικές της υποχρεώσεις όσον αφορά την εξέταση της αίτησης.

Το δικαστήριο δέχτηκε επίσης το επιχείρημα της μητέρας ότι, ακόμη και αν η αίτηση είχε αρχικά υποβληθεί σε λάθος διοικητική αρχή, οι αρχές ήταν υποχρεωμένες, σύμφωνα με το νόμο, να την προωθήσουν στην αρμόδια αρχή και να ενημερώσουν αναλόγως την αιτούσα.