Κατάθεση πρώην αιχμαλώτου πολέμου για φερόμενο βιασμό το 1974 ενώπιον της κοινοβουλευτικής επιτροπής προσφύγων

Λευκωσία, Κύπρος. Ένας πρώην αιχμάλωτος πολέμου είπε στη σύζυγό του λίγο πριν από το θάνατό του ότι είχε υποστεί βιασμό από τις τουρκικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του το 1974, όπως ακούστηκε την Τρίτη στην επιτροπή προσφύγων της Βουλής. Η υπόθεση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο ευρύτερων ανησυχιών σχετικά με τη σεξουαλική κακοποίηση και το μακροχρόνιο ψυχικό τραύμα μεταξύ των επιζώντων της τουρκικής εισβολής.

Μαρτυρία που αποκαλύφθηκε μετά από δεκαετίες

Ο πρόεδρος της Ένωσης Αιχμαλώτων Πολέμου, Βάσος Χρίστου, δήλωσε ότι ο άνδρας δεν είχε μιλήσει για την εμπειρία αυτή καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του γάμου του, παρά το γεγονός ότι είχαν τέσσερα παιδιά.

Σύμφωνα με τον Χρίστου, ο πρώην αιχμάλωτος αποκάλυψε τι είχε συμβεί λίγο πριν από το θάνατό του. Η σύζυγός του αποφάσισε αργότερα να μοιραστεί τη μαρτυρία του, σε μια προσπάθεια να «δώσει ανάπαυση στην ψυχή του συζύγου της».

Ο Χρίστου ανέφερε ότι η υπόθεση δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, υποστηρίζοντας ότι και άλλοι πρώην αιχμάλωτοι είχαν επίσης υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, αλλά παρέμεναν απρόθυμοι να μιλήσουν δημόσια. Εξέφρασε την απορία του για το πόσοι επιζώντες θα αποκαλύψουν τώρα τις εμπειρίες τους, περισσότερο από πέντε δεκαετίες μετά τα γεγονότα.

Μητρώο και ψυχολογική υποστήριξη

Η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας Τίνα Παύλου δήλωσε στους βουλευτές ότι η δημιουργία μητρώου γυναικών και ανδρών που υπέστησαν κακοποίηση κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής έχει τεθεί ως προτεραιότητα.

Ανέφερε ότι το κράτος απέτυχε όλα αυτά τα χρόνια να παρέχει επαρκή ψυχολογική υποστήριξη σε άτομα που έχουν τραυματιστεί από την εισβολή.

«Ποτέ δεν είναι αργά όταν πρόκειται για την ψυχική υγεία», είπε η Παύλου, προσθέτοντας ότι οι άνδρες που είχαν υποστεί βιασμό ενδέχεται να αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες δυσκολίες στο να μιλήσουν για τις εμπειρίες τους.

Η κ. Παύλου ανέφερε ότι οποιαδήποτε διαδικασία καταγραφής των μαρτυριών των επιζώντων θα απαιτεί διακριτικότητα και εμπιστευτικότητα. Προειδοποίησε επίσης ότι το τραύμα που παρέμεινε χωρίς θεραπεία για 52 χρόνια μπορεί να εδραιωθεί βαθιά και αναφέρθηκε σε έρευνες σχετικά με τον διαγενεακό κύκλο του τραύματος, επισημαίνοντας ότι οι επιπτώσεις του εκτείνονται πέρα από τα θύματα και φτάνουν μέχρι τις οικογένειές τους.