Μαυροβούνι. Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου κοντά στη Μαύρη Οροσειρά

Μόλις 15 χιλιόμετρα από τη Λάρνακα, στο δρόμο προς το χωριό Τρούλλι, βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Σαν μια όαση στη μέση της ερήμου, υποδέχεται τους κουρασμένους ταξιδιώτες.

Η επίσκεψη στο μοναστήρι την άνοιξη αφήνει ιδιαίτερα έντονες εντυπώσεις. Όταν ταξιδεύεις στο δρόμο μέσα από καταπράσινα χωράφια με κίτρινα λουλούδια, που σαν ηλιαχτίδες τυφλώνουν τα μάτια, και ο δροσερός αέρας γεμίζει τους πνεύμονες, νιώθεις μια απερίγραπτη αίσθηση χαράς.

Ο δρόμος που οδηγεί στο μοναστήρι δεν τελειώνει στις πύλες του, αλλά μοιάζει να βυθίζεται και να χάνεται μέσα στο πράσινο των δέντρων και των θάμνων, που έχουν φυτευτεί από τους μοναχούς μέσα και έξω από τα τείχη του μοναστηριού. Και το κελάηδισμα των πουλιών που ακούγεται γύρω δεν περιγράφεται με λόγια!

Ο Άγιος Μαχητής Γεώργιος

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος ο Νικηφόρος συγκαταλέγεται στους πιο σεβαστούς αγίους τόσο στη Ρωσία όσο και στην Κύπρο.

Υπηρετώντας στο στρατό του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ο Γεώργιος απολάμβανε την ιδιαίτερη εύνοιά του. Όταν όμως άρχισαν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών, ο Γεώργιος δεν θέλησε να αποκηρύξει τη χριστιανική πίστη και, μετά από οκταήμερα βασανιστήρια, υπέστη μαρτυρικό θάνατο με αποκεφαλισμό.

Την εικόνα «Το θαύμα του Γεωργίου με το φίδι», διαστάσεων 1,16 επί 0,87 μέτρων, ο ηγούμενος Συμεών, ο σημερινός ηγούμενος του μοναστηριού, την βρήκε στο ιερό του ναού του Αγίου Μαμάντα στο γειτονικό χωριό Τρούλλι. Η εικόνα βρισκόταν σε πολύ κακή κατάσταση.

Ως συντηρητής, ο πατέρας Συμεών αποκατέστησε την εικόνα και παρήγγειλε για αυτήν στην Ελλάδα ένα ασημένιο πλαίσιο.

Σύμφωνα με την κυπριακή παράδοση, ένα μικρό τμήμα της εικόνας παραμένει ακάλυπτο μέσα στο πλαίσιο, ώστε οι πιστοί να μπορούν να προσκυνήσουν απευθείας την επιφάνεια της εικόνας.

Η εικόνα και το κομμάτι των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου βρίσκονται τώρα στο μοναστήρι. Στα ιερά έρχονται να προσκυνήσουν οι ντόπιοι και πολλοί προσκυνητές.

Μια μονή με περίπλοκη ιστορία

Πρέπει να αναφερθεί ότι το μοναστήρι, στη σύγχρονη μορφή του, εμφανίστηκε εδώ σχετικά πρόσφατα. Ωστόσο, υπάρχουν μαρτυρίες ότι ήδη από τον 9ο αιώνα υπήρχε εδώ ένας μεγάλος βυζαντινός ναός. Ως απόδειξη αυτού, οι μοναχοί έχουν διατηρήσει το κιονόκρανο μιας αρχαίας κολόνας. Πόσα γεγονότα έχει γίνει μάρτυρας αυτός ο τόπος από εκείνες τις μακρινές εποχές;

Αναφορές στο μοναστήρι υπάρχουν και στα γραπτά του αγίου ερημίτη Νεοφίτου, που χρονολογούνται στο έτος 1134.

Τον ΧΙΧ αιώνα, κατά την περίοδο της κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το μοναστήρι, όπως και άλλοι χριστιανικοί ναοί και μοναστήρια, βίωσε τραγικές στιγμές: η πλειοψηφία των μοναχών δολοφονήθηκε, ενώ τα κτίρια καταστράφηκαν. Διατήρησε μόνο ένα μικρό εκκλησάκι των αρχών του XVIII αιώνα και δύο κτίρια που χρησιμοποιούσαν οι βοσκοί.

Η ζωή του μοναστηριού αναγεννήθηκε εκ νέου μόλις το 1994. Αρχικά, τρεις μοναχοί μαζί με τον πατέρα Συμεών ανέλαβαν την αναστήλωση του μοναστηριού, και στη συνέχεια προστέθηκαν ακόμη δύο μοναχοί.

Σήμερα η αδελφότητα του μοναστηριού αποτελείται από πέντε άτομα και, ενώ βρίσκονται πολύ κοντά στην καθημερινή κοσμική ζωή, προσπαθούν να τηρούν τον αρχαίο τρόπο της μοναστικής ζωής.

Η μοναστική ζωή

Η μοναστική μέρα ξεκινά στις δύο τα ξημερώματα με προσευχή. Στη συνέχεια, οι μοναχοί πηγαίνουν στη δουλειά: όπως και παλαιότερα, η αδελφότητα καλλιεργεί ελιές, φροντίζει τη διαμόρφωση του χώρου και ασχολείται με αγροτικές εργασίες.

Τις Κυριακές, μετά τη Λειτουργία, όπως συνηθίζεται σε πολλά κυπριακά μοναστήρια, προσφέρουν σε όλους τους ενδιαφερόμενους φρεσκοβρασμένο καφέ με τοπικά γλυκά.

Σύμφωνα με τον πατέρα Συμεών, τον τελευταίο καιρό ο αριθμός των πιστών στον ναό του μοναστηριού έχει αυξηθεί σημαντικά, με τους νέους να αποτελούν σημαντικό μέρος αυτών.

Προκειμένου όλοι οι ενδιαφερόμενοι να έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη λειτουργία, έχει ξεκινήσει η κατασκευή ενός νέου μεγάλου ναού εντός της μοναστηριακής έκτασης. Οι εργασίες δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, αλλά το υπόγειο του ναού έχει ήδη αγιαστεί και σε αυτό τελούνται ήδη λειτουργίες.

Ο αόρατος δεσμός των λαών

Συμφωνείτε, είναι πάντα χαρά να μαθαίνεις ότι σε μια μακρινή χώρα, με διαφορετική γλώσσα και νοοτροπία, οι άνθρωποι γνωρίζουν και αγαπούν τον πολιτισμό της πατρίδας σου. Και όταν σε ενώνει με τους νέους σου γνωστούς και η κοινή πίστη, τότε αυτή η σύνδεση γίνεται ακόμη πιο στενή.

Ο πατέρας Σιμεών όχι μόνο μελέτησε την ιστορία του Χριστιανισμού στη Ρωσία, αλλά αγαπάει ειλικρινά τον μεγάλο μας συγγραφέα Φεδώρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι και, ειδικότερα, το μυθιστόρημά του «Οι Αδελφοί Καραμάζοφ». Γι’ αυτό ακριβώς το υπόγειο του ναού αφιερώθηκε στους Γέροντες του Οπτίνα. Και η συμμετοχή της Ρωσίας στη μοίρα του μελλοντικού ναού δεν σταματά εδώ.

Οι εικόνες για την εκκλησία ζωγραφίζονται στη Μόσχα από τον γνωστό αγιογράφο Αλέξανδρο Λαβδάνσκι. Ας ελπίσουμε ότι, με τη βοήθεια του Θεού, ο νέος ναός θα ολοκληρωθεί σύντομα.