Ιστορία της Κύπρου: σύγχρονη εποχή
Για σχεδόν εκατό χρόνια (από το 1489 έως το 1571) η Κύπρος παρέμεινε υπό βενετσιάνικη κυριαρχία. Η οθωμανική απειλή ανάγκασε τους Βενετούς να βελτιώσουν την άμυνα του νησιού. Στην πρωτεύουσα του νησιού, τη Λευκωσία, οι Βενετοί κατεδάφισαν τα παλιά γαλλικά τείχη και μείωσαν την έκταση της πόλης για πιο αποτελεσματική άμυνα. Η είσοδος στην πόλη […]
Για σχεδόν εκατό χρόνια (από το 1489 έως το 1571) η Κύπρος παρέμεινε υπό βενετσιάνικη κυριαρχία. Η οθωμανική απειλή ανάγκασε τους Βενετούς να βελτιώσουν την άμυνα του νησιού.
Στην πρωτεύουσα του νησιού, τη Λευκωσία, οι Βενετοί κατεδάφισαν τα παλιά γαλλικά τείχη και μείωσαν την έκταση της πόλης για πιο αποτελεσματική άμυνα. Η είσοδος στην πόλη περιοριζόταν σε τρεις πύλες: την Πύλη της Κερύνειας, την Πύλη της Πάφου και την Πύλη της Αμμοχώστου.
Υπό την κυριαρχία της Τουρκίας
Οι νέοι προμαχώνες των Βενετών δεν κατάφεραν να προστατεύσουν την Κύπρο από την επίθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1570, τα τουρκικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στην Κύπρο, κατέλαβαν τη Λευκωσία και εξόντωσαν περίπου 20.000 κατοίκους. Η πολιορκία της Αμμοχώστου διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο.
Παρά την ηρωική άμυνα, το 1571 η πόλη στην Κύπρο παραδόθηκε στον Τούρκο πασά Λαλέ Μουσταφά, ο οποίος, αφού υποσχέθηκε ελεύθερη έξοδο από το φρούριο σε όλους τους υπερασπιστές του, στη συνέχεια έδωσε εντολή να εκτελεστεί βάναυσα ο διοικητής της φρουράς Μάρκος Αντώνιος Βραγαντίνος. Σε βάναυσα βασανιστήρια υποβλήθηκαν και άλλοι γενναίοι πολεμιστές.
Οι λατινικοί κληρικοί είτε εκδιώχθηκαν από το έδαφος του νησιού είτε προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ, ωστόσο, η Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί τη θέση της, και η ανώτατη οθωμανική εξουσία αναγνωρίζει τον αρχιεπίσκοπο ως εκπρόσωπο των Ελλήνων κατοίκων που πρεσβεύουν την ορθόδοξη πίστη. Εισάγεται η αρχή της δραγομανίας, η οποία εξασφάλιζε τη σύνδεση μεταξύ του ελληνικού πληθυσμού και της τουρκικής εξουσίας του νησιού.
Στα καθήκοντα του δραγομάνου περιλαμβάνονταν η απογραφή της περιουσίας των Ελλήνων, ο υπολογισμός και η είσπραξη των φόρων. Ο πιο γνωστός δραγομάνης της Κύπρου ήταν ο Χατζηγεωργάκης Κορνέσιος. Διαθέτοντας οικονομικές δυνατότητες και πολιτική ισχύ, 
βοήθησε σε μεγάλο βαθμό τους υποδουλωμένους Έλληνες. Ως αποτέλεσμα συνωμοσίας των πολιτικών του αντιπάλων, ο Κορνέσιος αποκεφαλίστηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1821, στην αρχή της κυπριακής επανάστασης, ο αρχιεπίσκοπος Κυπριανός και άλλοι εκπρόσωποι της εκκλησίας, καθώς και εκατοντάδες άμαχοι πολίτες, εκτελέστηκαν (9 Ιουλίου 1821). Πολλές χριστιανικές εκκλησίες μετατράπηκαν σε τζαμιά (η Αγία Σοφία στη Λευκωσία, ο Άγιος Νικόλαος στην Αμμόχωστο και άλλες).
Κατασκευάστηκαν δημόσια λουτρά (χαμάμ) και πανδοχεία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κατασκευάστηκε μόνο ένας δρόμος, ο οποίος ένωνε τη Λάρνακα με τη Λευκωσία.
Η αγγλική κυριαρχία
Το 1878, η Μεγάλη Βρετανία, μετά από συμφωνία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ανέλαβε τη διοίκηση της Κύπρου. Επισήμως, η Κύπρος αποτελούσε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1914.
Οι Άγγλοι θεωρούσαν το νησί αποικία τους, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας. Οι κάτοικοι της Κύπρου δέχτηκαν με χαρά την παράδοση της εξουσίας στα χέρια των Άγγλων. Πίστευαν ότι στο μέλλον η Αγγλία θα παραχωρούσε το νησί στην Ελλάδα, όπως είχε συμβεί το 1864 με την Επτάνησο (Ιόνια Νησιά).
Το 1923 η Τουρκία υπέγραψε τη Συνθήκη της Λωζάνης, με την οποία παραιτήθηκε από κάθε δικαίωμα εξουσίας επί της Κύπρου, και το 1925 το νησί κατέστη αποικία της Μεγάλης Βρετανίας.
Με την άφιξη των Άγγλων, το σύστημα διακυβέρνησης μεταβάλλεται ριζικά και τίθενται τα θεμέλια για τη δημιουργία ενός συστήματος δημόσιων υπηρεσιών. Ανανεώνεται το δικαστικό σύστημα, καθιερώνεται ένα αδιάφθορο νομοθετικό σύστημα και ενισχύεται η θέση των δικαστικών αξιωματούχων. Έτσι, τέθηκε τέλος στην κατάχρηση εξουσίας και στην αυθαιρεσία των κρατικών οργάνων, που αποτελούσαν μαζική καταστροφή κατά τα έτη της τουρκικής κατοχής.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Κύπριοι πολέμησαν ως εθελοντές στο ελληνικό έδαφος, ενώ συμμετείχαν επίσης σε μάχες ως μέλη των αγγλικών στρατευμάτων. Μετά τον πόλεμο, η Μεγάλη Βρετανία αρνήθηκε να παραχωρήσει στην Κύπρο το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, το οποίο είχε παραχωρήσει σε άλλες χώρες.
Ο αγώνας για την ανεξαρτησία
Αφού εξαντλήθηκαν όλες οι ειρηνικές και πολιτικές μέθοδοι επίλυσης αυτής της σύγκρουσης, το 1955 ξεκίνησε το ένοπλο κίνημα της Εθνικής Οργάνωσης Απελευθερωτών Κύπρου (ΕΟΚΑ). Σε απάντηση, οι Άγγλοι έλαβαν ειδικά μέτρα. Οι φυλακές γέμισαν γρήγορα με πολιτικούς κρατούμενους, οι οποίοι υπέστησαν σκληρά βασανιστήρια και οδηγήθηκαν στην αγχόνη, πληρώνοντας με τη ζωή τους την αγάπη για την πατρίδα.
Στην αρχή του απελευθερωτικού κινήματος του 1955, η Αγγλία προσκαλεί την Ελλάδα και την Τουρκία σε τριήμερη συνάντηση για το θέμα της πολιτικής κατάστασης στο νησί. Η συνάντηση δεν απέφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Ακολουθεί μια σειρά ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες
καταλήγουν στη Συνθήκη της Ζυρίχης-Λονδίνου το 1959 και στην ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960.
Βάσει αυτής της συνθήκης, στις 16 Αυγούστου 1960 η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία. Η Κύπρος γίνεται επίσης μέλος των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Κινήματος των Ανεξάρτητων Κρατών. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ζυρίχης-Λονδίνου, η Μεγάλη Βρετανία διατηρεί στο έδαφος της Κύπρου δύο στρατιωτικές βάσεις συνολικής έκτασης 158,4 χλμ. στην περιοχή της Δεκέλειας και στην περιοχή των Ακροτύρων-Επισκοπής.
Από αυτή τη στιγμή ξεκινά η νέα ιστορία του νησιού ως ανεξάρτητου κράτους, στην οποία θα υπάρξουν ακόμη πολλές δύσκολες στιγμές. Ωστόσο, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους, οι κάτοικοι του νησιού κατάφεραν να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους, την αγάπη τους για το νησί και την αστείρευτη χαρά της ζωής τους.