Αμμόχωστος, Κύπρος. Το Εφετείο επικύρωσε την προδικαστική κράτηση ενός Τουρκοκύπριου άνδρα που κατηγορείται για βιασμό, άσεμνη επίθεση και σεξουαλική παρενόχληση, απορρίπτοντας την έφεσή του κατά της απόφασης του πρωτοδικείου που διέταξε την παραμονή του υπό κράτηση έως τη δίκη του ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου της Αμμοχώστου.
Απόφαση του Εφετείου
Σε απόφαση με ημερομηνία 23 Ιουλίου, το Εφετείο έκρινε ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο της Αμμοχώστου είχε ασκήσει ορθά τη διακριτική του ευχέρεια διατάσσοντας την κράτηση του κατηγορουμένου, όπως ανακοίνωσε το δικηγορικό γραφείο την Τρίτη.
Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τέσσερις κατηγορίες που αφορούν την ίδια καταγγέλλουσα, οι οποίες φέρεται να έλαβαν χώρα την ίδια στιγμή και στον ίδιο τόπο.
Μετά την παραπομπή του σε δίκη, η εισαγγελία ζήτησε με επιτυχία τη συνέχιση της κράτησής του εν αναμονή της ακροαματικής διαδικασίας, επικαλούμενη τον κίνδυνο να μην εμφανιστεί ενώπιον του δικαστηρίου.
Απόρριψη των επιχειρημάτων της υπεράσπισης
Η υπεράσπιση υποστήριξε ότι δεν υπήρχαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να υποδηλώνουν πιθανότητα καταδίκης και ότι οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου απέκλειαν κάθε κίνδυνο φυγής.
Το Εφετείο ανέφερε ότι το επιχείρημα σχετικά με την προοπτική καταδίκης βασιζόταν σε επιλεκτική ανάγνωση των αποδεικτικών στοιχείων.
«Δεν συμφωνούμε με τον συνήγορο του αναιρεσείοντος ότι τα αποδεικτικά στοιχεία δεν υποδηλώνουν πιθανότητα καταδίκης», αναφέρεται στην απόφαση, προσθέτοντας ότι η υπεράσπιση είχε βασιστεί σε «αποσπασματική και επιλεκτική ανάγνωση» της κατάθεσης του καταγγέλλοντος και όχι σε αξιολόγηση του συνόλου των αποδεικτικών στοιχείων.
Νομικές αρχές
Το δικαστήριο επανέλαβε ότι η προδικαστική κράτηση ενός κατηγορουμένου αποτελεί έκτακτο μέτρο και εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.
Ανέφερε ότι η παρέμβαση του εφετείου δικαιολογείται μόνο όταν η εν λόγω διακριτική ευχέρεια δεν έχει ασκηθεί ορθά ή έχουν αγνοηθεί καθιερωμένες νομικές αρχές.
Το δικαστήριο πρόσθεσε ότι, κατά την εξέταση της προδικαστικής κράτησης, δεν αξιολογεί την αξιοπιστία των μαρτύρων ούτε κρίνει την ενοχή ή την αθωότητα, αλλά εξετάζει εάν τα αποδεικτικά στοιχεία είναι επαρκώς ισχυρά ώστε να στοιχειοθετούν εύλογη προοπτική καταδίκης.
Απέρριψε επίσης το επιχείρημα της υπεράσπισης ότι οι δεσμοί του κατηγορουμένου με τη Δημοκρατία, συμπεριλαμβανομένης της κυπριακής υπηκοότητάς του, εξάλειφαν κάθε κίνδυνο διαφυγής.
