Περιγραφή υπηρεσίας
Η άρθρωση του ώμου είναι η πιο κινητή άρθρωση του ανθρώπινου σώματος και, κατά συνέπεια, η πιο ασταθής. Η ανύψωση βαρών, οι πτώσεις και οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις που εκτελούνται σε ορισμένα αθλήματα ή κατά τη διάρκεια χειρωνακτικής εργασίας αποτελούν τις κύριες αιτίες των τραυματισμών στον ώμο. Η ηλικία, η στάση του σώματος και οι γενετικοί παράγοντες παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο όχι μόνο στον κίνδυνο πρωτογενούς τραυματισμού, αλλά και στην πρόγνωση για το μέλλον, μετά τον τραυματισμό.
Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε τις πιο συχνές αιτίες του πόνου στον ώμο. Οι πιο συνηθισμένες από αυτές είναι οι διαταραχές του περιστροφικού μανικιού της ωμικής άρθρωσης και το λεγόμενο σύνδρομο του «παγωμένου ώμου».
Διαταραχές του περιστροφικού μανικιού του ώμου
Σε αυτές περιλαμβάνονται το σύνδρομο πρόσκρουσης (impingement syndrome), η υποακρωμιακή θυλακίτιδα, η τενοντόζη / τενοντίτιδα, το σύνδρομο της επώδυνης απαγωγής και τη ρήξη του περιστροφικού μανικιού. Σήμερα, αυτές είναι οι πιο συχνές αιτίες πόνου στον ώμο για όλες τις κατηγορίες ανθρώπων, ανεξάρτητα από την ηλικία, το σωματότυπο και το μέγεθός τους.
Η ρήξη του περιστροφικού μανικιού (ρήξη του περιστροφικού μανικιού του ώμου) εμφανίζεται σπάνια σε άτομα ηλικίας κάτω των 35 ετών, ενώ η συχνότητα εμφάνισης αυξάνεται απότομα ήδη στην επόμενη ηλικιακή ομάδα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πάνω από το 50% των ατόμων άνω των 70 ετών να παρουσιάζουν σημεία και συμπτώματα αυτής της πάθησης.
Συχνά, ο όρος «τενοντίτιδα» συνδέεται με τις διαταραχές του περιστροφικού μανικιού. Ωστόσο, αυτός ο όρος μπορεί να σας παραπλανήσει, καθώς υποδηλώνει φλεγμονώδη πάθηση. Ο σωστός όρος που πρέπει να χρησιμοποιείται είναι «τενονδίωση».
Στην πραγματικότητα, ο όρος «τενδινόζη» σημαίνει εκφύλιση και ρήξη των ινών κολλαγόνου λόγω γήρανσης, μικροτραυματισμών ή αγγειακής ανεπάρκειας. Κατά κανόνα, η τενδινόζη αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα συχνά επαναλαμβανόμενων ενεργειών και κινήσεων στο επίπεδο των ώμων ή πάνω από το κεφάλι. Συχνότερα επηρεάζονται οι τένοντες των υπερακρωμιακών, υποακρωμιακών και υποωμοπλατιαίων μυών ή της μακράς κεφαλής του δικέφαλου μυός (δικέφαλος).
Συνήθως ο πόνος μπορεί να γίνεται αισθητός στο μπροστινό τμήμα του ώμου, αν και σε περιπτώσεις πρόσκρουσης (impingement) ο πόνος μπορεί επίσης να μεταφερθεί προς την πλευρά του ώμου (πλευρική όψη) και ακόμη και προς τα κάτω, προς την άρθρωση του αγκώνα.
Η συντηρητική θεραπεία τέτοιων καταστάσεων συνίσταται σε συνδυασμό αναλγησίας (ανακούφισης από τον πόνο) και στην κατάρτιση ενός εξατομικευμένου προγράμματος αποκατάστασης για τον ασθενή. Η θεραπεία περιλαμβάνει επίσης τη χρήση μεθόδων ηλεκτροθεραπείας και προγράμματος ασκήσεων (υπό επίβλεψη), τα οποία και τα δύο διαθέτουν ισχυρή επιστημονική βάση για τη χρήση τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, για βραχυπρόθεσμη ανακούφιση και προσωρινή εξάλειψη του συμπτωματικού πόνου του ασθενούς, ενδείκνυνται οι υποακρωμιακές ενέσεις στεροειδών.
Σύνδρομο «παγωμένου ώμου»
Η ιατρική ονομασία του συνδρόμου του «παγωμένου ώμου» (ακινητοποιημένου ώμου) είναι η συγκολλητική καψίτιδα. Η πάθηση χαρακτηρίζεται από ξαφνικό, αυξανόμενο πόνο, ο οποίος συνοδεύεται από ακινησία.
Η κατάσταση αυτή δεν έχει μελετηθεί επαρκώς, ενώ συχνά η νόσος διαγιγνώσκεται εσφαλμένα και δεν υπάρχει πραγματική συναίνεση όσον αφορά τη σωστή θεραπεία της.
Τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα υποδεικνύουν την ανάγκη χορήγησης ενδοαρθρικών ενέσεων κορτικοστεροειδών κατά τη διάρκεια της επώδυνης φάσης της νόσου (1-3 μήνες). Κατά τη διάρκεια αυτής της οξείας φάσης, τα προγράμματα ασκήσεων συχνά επιδεινώνουν τα συμπτώματα και έχουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Η συντηρητική θεραπεία κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης μπορεί επίσης να περιλαμβάνει ηλεκτροθεραπεία, θεραπεία με λέιζερ και βελονισμό, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιο αναλγητικό αποτέλεσμα.
Αφού υποχωρήσουν οι πιο έντονοι πόνοι, όπως συμφωνούν οι γιατροί και οι ερευνητές, ένα πρόγραμμα ασκήσεων που στοχεύει στην ενδυνάμωση και την αποκατάσταση της κινητικότητας του ώμου προσφέρει τα μέγιστα οφέλη τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, είναι σημαντικό να εργαστεί κανείς στο μέγιστο για την κινητικότητα, προκειμένου να αποκατασταθεί το χαμένο εύρος κίνησης.
Συνήθως, μετά από περίπου 6 μήνες, η δυσφορία του ασθενούς μειώνεται στο ελάχιστο, οπότε δεν αναφέρονται περιορισμοί στην κίνηση.
Βασικά συμπτώματα του συνδρόμου του «παγωμένου ώμου»:
Αδυναμία να βγάλει το πορτοφόλι από την πίσω τσέπη του παντελονιού.- Πόνος κατά το ντύσιμο ρούχων που περνάνε από το κεφάλι.
- Δυσκολία στο κούμπωμα της ζώνης.
- Αδυναμία να πάρει κάτι από το πάνω ράφι της ντουλάπας.
- Δυσκολία στο να φορέσετε εξωτερικά ρούχα (παλτά, μπουφάν).
Εάν κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα σας είναι γνωστό, η φυσιοθεραπεία ενδείκνυται και θα σας ωφελήσει. Μπορείτε να μάθετε ΕΔΩ πού μπορείτε να παρακολουθήσετε πρόγραμμα φυσιοθεραπείας στην Κύπρο.
