Πικνίκ στην Κύπρο. Μέρος II. Γεύμα δίπλα σε ορεινό ρυάκι στο Τροόδος (Τροόδος)
Περιγραφή
Η οροσειρά Τρόδος (Τροόδος) είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού της Κύπρου.
Λυπάμαι πολύ για τους τουρίστες που επισκέφτηκαν την Κύπρο, αλλά δεν είδαν τις ομορφιές των ψηλών βουνοκορφών: τα επιβλητικά κωνοφόρα, τους τεράστιους ογκόλιθους που ξεφυτρώνουν από το έδαφος και τον αναζωογονητικό, γευστικό αέρα του βουνού. Όλα αυτά δημιουργούν μια αξέχαστη ατμόσφαιρα για πικνίκ στη φύση.
Καλώς ήρθατε!
Πικνίκ στα βουνά της Κύπρου
Παλαιότερα είχαμε γράψει για πικνίκ στην ακτή. Η περιοχή πικνίκ, για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα, βρίσκεται 2 χλμ. από το μοναστήρι της Τροοδίτισσας – τον τελικό προορισμό της διαδρομής που περιγράψαμε προηγουμένως.
Τα τελευταία χιλιόμετρα του δρόμου προς το μοναστήρι σχηματίζουν μια περίεργη σπειροειδή διαδρομή, αγκαλιάζοντας την πλαγιά του βουνού. Μια ακόμη στροφή αποκαλύπτει έναν καλά διαμορφωμένο χώρο για πικνίκ, που χωρίζεται στα δύο από ένα μικρό ορεινό ρυάκι.
Τα ξύλινα τραπεζάκια φαίνονται μικροσκοπικά μπροστά από τους τεράστιους βράχους, καλυμμένους με πολύχρωμο λειχήνα. Μπορείτε να επιλέξετε ένα τραπεζάκι κάτω από ξύλινη στέγη ή κάτω από το φύλλωμα ενός πυκνού δέντρου.
Εδώ, στα βουνά, σπάνια κάνει ζέστη: η διαφορά θερμοκρασίας, σε σύγκριση με την ακτή, μπορεί να φτάσει τους 10ºС.
Η οργάνωση πικνίκ στην Κύπρο δεν είναι δύσκολη, αλλά αποτελεί τέχνη.
Εγώ, για παράδειγμα, ακόμα και στο δάσος δεν μου αρέσουν τα βρώμικα τραπέζια, το κρασί σε πλαστικά ποτήρια και το κεμπάπ με πλαστικό πιρούνι μιας χρήσης. Ο χώρος αποσκευών του αυτοκινήτου μπορεί να χωρέσει όλα όσα χρειάζονται για ένα πλήρες γεύμα στη φύση. Όσον αφορά όμως τη σχάρα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Για να μην λερώσω το αυτοκίνητο με υπολείμματα κάρβουνου, αγοράζω μια σχάρα μίας χρήσης, η οποία ανταποκρίνεται χωρίς πρόβλημα στο σκοπό για τον οποίο προορίζεται.
Σουβλάκι στην Κύπρο
Σήμερα είχαμε ένα απλό γεύμα: φρέσκα χόρτα και λαχανικά με αρνί στη σχάρα. Τη συνταγή για το σουβλάκι με αρνί την έχω περιγράψει εδώ. Το τραπέζι είναι ήδη στρωμένο και πηγαίνω να ψήσω το σουβλάκι.
Αυτό μπορεί να γίνει σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Η τσιμεντένια πλατφόρμα ελαχιστοποιεί την πιθανότητα δασικής πυρκαγιάς, ενώ η στιβαρή στέγη προστατεύει καλά από τη βροχή, η οποία είναι πιθανή κατά τη χειμερινή περίοδο.
Καθίσαμε στο τραπέζι ανάμεσα σε τεράστιους ογκόλιθους, δίπλα υπάρχουν βρύσες με νερό – υπέροχα! Και σε απόσταση 15 μέτρων βρίσκεται παιδική χαρά: διάφορες κούνιες, παγκάκια, σκαλοπάτια. Μια σκάλα οδηγεί σε μια καλά εξοπλισμένη τουαλέτα: πλακάκια, λεκάνες, χαρτί υγείας και υγρό σαπούνι. Πείτε μου, τι άλλο χρειάζεται για μια ανέμελη ξεκούραση στη φύση;
Παιδική χαρά στα βουνά
Ενώ ο μπαμπάς ψήνει το κεμπάπ, τα παιδιά διασκεδάζουν στις κούνιες. Ήσυχα, γαλήνια, με ρυθμό.
Τις καθημερινές οι επισκέπτες είναι λίγοι, οι συζητήσεις στα διπλανά τραπέζια σχεδόν δεν ακούγονται, μόνο το φύσημα του ανέμου και τα κελαηδίσματα των πουλιών διαταράσσουν την ορεινή ησυχία.
Τα σαββατοκύριακα θα έχει κόσμο. Τουλάχιστον τα μισά τραπέζια θα είναι κατειλημμένα, μερικές παρέες θα φέρουν μαζί τους κασετόφωνα, και ποικίλη μουσική —ελληνική, λιβανέζικη, ρωσική— θα αναμειγνύεται σε ένα ιδιόμορφο ηχητικό υπόβαθρο. Εδώ θα υπάρχει διασκέδαση, προπόσεις, μυρωδιά από κεμπάπ.
Όμως, ποτέ δεν έχω δει μεθυσμένους να τσακώνονται, καβγάδες ή τροχονόμους να παραμονεύουν στη γειτονική στροφή, περιμένοντας τις παρέες που επιστρέφουν από το πικνίκ.
Για επιδόρπιο αυτή τη φορά είχαμε καρπούζι που είχε κρυώσει στο κρύο νερό ενός ορεινού ρυακιού. Αφού χορτάσαμε και περπατήσαμε κατά μήκος του ρυακιού, μαζεύουμε χωρίς βιασύνη τα σκουπίδια μας, φορτώνουμε το αυτοκίνητο και επιστρέφουμε στο σπίτι. Δεν βιάζομαι πουθενά.
Ο οργανισμός μου έχει αφομοιώσει τα δύο ποτήρια κρασί — δεν έχει ανάγκη από αδρεναλίνη και, χωρίς να ξεχνά να προσέχει τον δρόμο, απολαμβάνει τις αναμνήσεις από δύο ώρες ήσυχης οικογενειακής ευτυχίας σε μια πολιτισμένη γωνιά της άγριας φύσης και τη θέα των γραφικών ορεινών κοιλάδων…
