Οι ευρωπαϊκές θάλασσες κατέγραψαν το θερμότερο καλοκαίρι στην εποχή των δορυφορικών μετρήσεων

Μαδρίτη, Ισπανία. Οι ευρωπαϊκές θάλασσες κατέγραψαν το πιο ζεστό καλοκαίρι από τότε που άρχισαν οι αξιόπιστες δορυφορικές μετρήσεις το 1982, σύμφωνα με ανάλυση του Reuters σχετικά με τις θερμοκρασίες της επιφάνειας της θάλασσας. Τα νερά σε ολόκληρη την περιοχή παρουσίασαν μέση θερμοκρασία 21,6 °C (70,9 °F) από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, την υψηλότερη στα 45 χρόνια για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία.

Ρεκόρ στα ευρωπαϊκά ύδατα

Καθώς η ξηρασία και οι πυρκαγιές έπληξαν την Ευρώπη, τα ρεκόρ θερμοκρασίας της θάλασσας καταρρίφθηκαν από τη Μάγχη έως τη Μεσόγειο. Στις 5 Αυγούστου, ένας ανοικτός πλωτήρας κοντά στη Μαγιόρκα κατέγραψε 33,02 °C (91,44 °F), την υψηλότερη τιμή που έχει καταγραφεί ποτέ από το δίκτυο πλωτήρων της ισπανικής λιμενικής αρχής.

Ο Κόλπος της Βισκαΐας, στα ανοιχτά των ατλαντικών ακτών της Γαλλίας και της Ισπανίας, ήταν μία από τις περιοχές με τις μεγαλύτερες αποκλίσεις πάνω από το φυσιολογικό. Μεταξύ του Ακρωτηρίου Ορτεγκάλ στη Γαλικία και της Πουάντ ντε Πενμάρς στη νότια Βρετάνη, η μέση θερμοκρασία των υδάτων κυμάνθηκε στους 21,4 °C (70,5 °F) από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, υπερβαίνοντας κατά περισσότερο από 2,4 °C (4,4 °F) τον μέσο όρο της περιόδου 1991–2020. Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας των ΗΠΑ (NOAA), στις 13 Αυγούστου καταγράφηκε μέγιστη θερμοκρασία 23,2 C (74 F), η υψηλότερη μέτρηση στον κόλπο από την εποχή των δορυφορικών μετρήσεων.

Επιπτώσεις στη θαλάσσια ζωή και την αλιεία

Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι οι θαλάσσιοι καύσωνες γίνονται όλο και πιο συχνοί, έντονοι και εκτεταμένοι, καθώς οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου αυξάνουν τις ατμοσφαιρικές θερμοκρασίες. Οι ωκεανοί απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος της υπερβολικής θερμότητας και τη διατηρούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε σύγκριση με τη ξηρά ή την ατμόσφαιρα.

Η αύξηση της θερμοκρασίας των υδάτων μεταβάλλει τα θαλάσσια οικοσυστήματα, με σοβαρές συνέπειες για ορισμένες ευρωπαϊκές αλιευτικές δραστηριότητες και τους ανθρώπους που εξαρτώνται από αυτές, σύμφωνα με μια ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας και συνεντεύξεις με περισσότερους από δώδεκα ερευνητές, πηγές του αλιευτικού κλάδου και αναλυτές. Είδη που στήριζαν τις παράκτιες κοινότητες στην Ισπανία και τη νότια Αγγλία για γενιές ολόκληρες εξαφανίζονται, ενώ άγνωστα είδη εισέρχονται σε ύδατα που έχουν καταστεί πλέον καταλληλότερα για αυτά.

«Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι η ταχύτητα με την οποία συμβαίνει αυτό», δήλωσε ο Ζαν-Πιερ Γκατούζο, ανώτερος ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. «Σε πολλά μέρη καταρρίπτονται ρεκόρ σχεδόν κάθε μέρα.»