Πιλότος από τη Λεμεσό θυμάται τη διαδρομή από ένα χωριό της Κύπρου στο πιλοτήριο και την πτήση της 20ής Ιουλίου 1974

Λεμεσός, Κύπρος. Ο πιλότος Αδάμος Μαρνέρος, μιλώντας από το σπίτι του στη Λεμεσό, αναπολεί μια ζωή που διαμορφώθηκε από την αποφασιστικότητα και τις τυχαίες συναντήσεις, μεταξύ των οποίων και η πτήση επιστροφής του στη Λευκωσία τις πρώτες πρωινές ώρες της 20ής Ιουλίου 1974. Η ιστορία του συνδέει μια παιδική φιλοδοξία που πραγματοποιήθηκε με οδυνηρές αναμνήσεις από μια χώρα που βρισκόταν στα πρόθυρα του πολέμου.

Ένα αγόρι με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό

Πριν δει τα πλοία να συγκεντρώνονται στα ανοιχτά των κυπριακών ακτών από το πιλοτήριο ενός επιβατικού αεροσκάφους Trident της Cyprus Airways, ο Μαρνέρος ήταν ένα παιδί που κοίταζε συνεχώς προς τα πάνω. Λέει: «Για κάποιο λόγο, αγαπούσα οτιδήποτε πετούσε, είτε ήταν ελικόπτερο, είτε αεροπλάνο, είτε πουλί». Αεροπλάνα με έλικα που κατευθύνονταν προς τη Βηρυτό περνούσαν μερικές φορές πάνω από το χωριό του, και εκείνος τα ακολουθούσε με το βλέμμα μέχρι να εξαφανιστούν. Αυτή η γοητεία τον συνόδευσε μέσα από μια οικογενειακή τραγωδία, τη δουλειά του σε εστιατόριο στην Αγγλία και τη δυσκολία να χρηματοδοτήσει μαθήματα πιλοτικής εκπαίδευσης, και τελικά τον οδήγησε πίσω για να πετάξει για την Cyprus Airways.

Διαβάστε επίσης: Οικολόγοι ζητούν από το υπουργικό συμβούλιο να απορρίψει την άδεια για το μοναστήρι στο Κάβο Γκρέκο που χτίστηκε χωρίς έγκριση

Διαβάστε επίσηςΟικολόγοι ζητούν από το υπουργικό συμβούλιο να απορρίψει την άδεια για το μοναστήρι στο Κάβο Γκρέκο που χτίστηκε χωρίς έγκριση

Νάρκισσοι και ένας εξυπηρετικός πιλότος

Ο Μαρνέρος μεγάλωσε σε μια οκταμελή οικογένεια και περιγράφει την παιδική του ηλικία ως ευτυχισμένη, αλλά λιτή. Για να βγάλει χαρτζιλίκι, κάθε άνοιξη μάζευε νάρκισσους στα χωράφια και τους έδεσε σε μπουκέτα. Τους μετέφερε, μαζί με ένα κουβά νερό, στο χωριό Βερέγκαρια, όπου κατά τη διάρκεια της βρετανικής κυριαρχίας στεγάζονταν Βρετανοί στρατιωτικοί και οι οικογένειές τους, μεταξύ των οποίων πιλότοι και μηχανικοί που εργάζονταν στο Ακρωτήρι. Το χωριό ήταν απαγορευμένο για όσους δεν ήταν Βρετανοί ή δεν εργάζονταν για τους Βρετανούς, οπότε σύρθηκε κάτω από το συρματόπλεγμα σε ένα αδύναμο σημείο του φράχτη και πήγαινε από πόρτα σε πόρτα πουλώντας τα λουλούδια.

Μία από τις οικογένειες που αγόραζαν από αυτόν έγινε φίλη του. Ο υποσμηναγός Σουίνμπερν, πιλότος, του αγόραζε βιβλία, και ο νεαρός επισκεπτόταν το σπίτι τους τακτικά. Αφού η οικογένεια επέστρεψε στην Αγγλία, παρέμειναν σε επαφή μέσω επιστολών, και ο Μαρνέρος απαντούσε με τα περιορισμένα αγγλικά του. Ο Σουίνμπερν συνέχισε να του στέλνει βιβλία, μαζί με λεπτομέρειες για το πώς και πού να υποβάλει αίτηση για συνέντευξη στο Υπουργείο Αεροπορίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Μαρνέρος κράτησε τις πληροφορίες και έγινε όλο και πιο πρόθυμος να γίνει πιλότος.

Απώλεια, εργασία και αναχώρηση

Το 1960, σε ηλικία 16 ετών, ο Μαρνέρος αποφοίτησε από το γυμνάσιο. Εκείνη τη χρονιά ο πατέρας του δολοφονήθηκε από γκάνγκστερ σε μια βεντέτα κατά τη διάρκεια της βρετανικής κυριαρχίας. Ξεκίνησε να εργάζεται ως λιμενεργάτης στο λιμάνι της Λεμεσού, καθώς, όπως θυμάται, η νέα δημοκρατία δεν πρόσφερε θέσεις εργασίας σε όσους δεν είχαν γνωριμίες.

Αργότερα έγινε αγγελιαφόρος στην «Αμάθους Ναυτιλία». Μέσα από μια άλλη τυχαία συνάντηση, ο γενικός διευθυντής της εταιρείας υποστήριξε την απόφασή του να φύγει από το νησί μόλις δύο μήνες μετά την έναρξη της εργασίας του. Ο διευθυντής πλήρωσε το αεροπορικό του εισιτήριο για την Αγγλία, ενώ οι συνάδελφοί του μάζεψαν 50 λίρες για εκείνον.

Η Αγγλία και ο δρόμος προς την εκπαίδευση

Στα 18 του, ο Μαρνέρος επιβιβάστηκε σε πτήση της Olympic Airways μαζί με έναν Κύπριο γνωστό του, τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου του ξενοδοχείου «Metropole» στο Γιάρμουθ. Ρώτησε την αεροσυνοδό αν μπορούσε να επισκεφθεί το πιλοτήριο, αλλά ο πιλότος αρνήθηκε. Θυμάται: «Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι όταν θα γινόμουν πιλότος, όλα τα παιδιά θα ήταν ευπρόσδεκτα».

Στο ξενοδοχείο ξεκίνησε ως πλυντής πιάτων και έγινε σερβιτόρος, βελτιώνοντας τα αγγλικά του και κερδίζοντας χρήματα. Θυμάται ότι στην Κύπρο συναντούσε πάντα γνωστά πρόσωπα όταν έβγαινε, ενώ στην Αγγλία δεν αναγνώριζε κανέναν.

Αργότερα μετακόμισε στο Λονδίνο, αποφασισμένος να πετύχει συνέντευξη με την υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας για να μάθει να πετάει. Εκεί ανακάλυψε ότι το απολυτήριο γυμνασίου που είχε δεν του εξασφάλιζε θέση στη RAF, η οποία απαιτούσε τα O και A levels. Εγγράφηκε στο West Ham College of Federal Education για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις GCSE. Δούλευε σε ένα ελληνικό νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Σόχο και περνούσε τα καλοκαίρια και τις διακοπές του στο Γιάρμουθ, όπου οι αμοιβές ήταν καλύτερες.

Μια αλλαγή σχεδίων

Αφού ολοκλήρωσε τα GCSE και πέρασε τις ιατρικές εξετάσεις, ο Μαρνέρος επρόκειτο να ξεκινήσει την εκπαίδευση στη RAF τον Οκτώβριο του 1965. Μια άλλη τυχαία συνάντηση άλλαξε την πορεία του. Ένας πελάτης που εξυπηρέτησε στην παμπ όπου δούλευε τον σύστησε στη London School of Flying, η οποία εκπαίδευε πιλότους για τις πολιτικές αεροπορικές εταιρείες.

Εκείνη την εποχή, η εκπαίδευση για να γίνει κανείς πιλότος κόστιζε 3.800 λίρες για 52 εβδομάδες, και οι υποψήφιοι που διέθεταν τουλάχιστον 1.500 λίρες είχαν περισσότερες πιθανότητες να εξασφαλίσουν χορηγία από αεροπορική εταιρεία. Ο Μαρνέρος προσέγγισε πιθανούς χορηγούς, μεταξύ των οποίων και την Cyprus Airways, και τελικά χορηγήθηκε από την Invicta Airways. Η εταιρεία του πρόσφερε επίσης τριετή σύμβαση εργασίας.

Τα πρώτα βήματα στην καριέρα του ως πιλότος

Ο Μαρνέρος πιλοτάριζε αεροσκάφη τύπου «Viking» και αργότερα προήχθη σε μεγαλύτερο αεροσκάφος με κινητήρα DC-4. Τον οδήγησε μέχρι το Κέιπ Τάουν και το Μπαγκλαντές, μέχρι που η αεροπορική εταιρεία χρεοκόπησε.