Μίλια

Σήμερα η διαδρομή μας ακολουθεί τον δρόμο Πάφος — Πόλις, και θα κατευθυνθούμε προς ένα χωριό που οι άγνοια ταξιδιώτες αποκλείουν άδικα από τις διαδρομές τους. Κι όμως, η ιστορία του χωριού και των γύρω περιοχών κρύβει πολλά ασυνήθιστα πράγματα!

Μίλια

Στο μικρό αυτό χωριό ζουν μόλις 86 κάτοικοι. Κατά μήκος των στενών δρομίσκων βρίσκονται πέτρινα σπιτάκια με αυλές, γεμάτες με ποικίλα οπωροφόρα δέντρα.

Στην άκρη του χωριού, από όπου ανοίγεται θέα στην υπέροχη κοιλάδα, βρίσκεται ένα μικρό κτίριο του παλιού σχολείου, το οποίο κάποτε φιλοξενούσε μόνο μία τάξη. Σήμερα εδώ πραγματοποιούνται μαθήματα πρώτων βοηθειών και μαθήματα ελληνικού χορού για τους κατοίκους και τους επισκέπτες του χωριού.

Σε ένα από τα σοκάκια θα βρείτε εύκολα ένα εγκαταλελειμμένο ελαιοτριβείο, το οποίο, όπως λένε οι ηλικιωμένοι του χωριού, κάποια μέρα σίγουρα θα ανακαινιστεί. Από εδώ ξεκινούν επίσης μονοπάτια για πεζοπορία και ποδηλασία, καθώς και ασυνήθιστες διαδρομές για ειδικούς ορνιθολόγους και απλούς λάτρεις της παρατήρησης σπάνιων πουλιών.

Είναι εκπληκτικό, αλλά ακριβώς η κοιλάδα του χωριού Μιλίου (Miliou) έγινε ένα από τα σπάνια μέρη του νησιού όπου εγκαταστάθηκαν τα αηδόνια. Την άνοιξη γίνεται επίσης καταφύγιο για τις χελιδόνες. Τους άρεσε πάρα πολύ η εκκλησία της Αγίας Αναργύρης, όπου έφτιαξαν τη φωλιά τους, για να επιστρέφουν εδώ ξανά και ξανά.

Ιστορικά μυστήρια

Αν απομακρυνθείτε λίγο από το χωριό προς το διάσημο ξενοδοχείο-σπα «Αγία Αναργύρη», θα μπορέσετε να επισκεφθείτε μια μικρή, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα εκκλησία.

Η μικροσκοπική εκκλησία των Αγίων Ασπληρίνων είναι πάντα ανοιχτή. Εδώ φυλάσσονται οι εικόνες των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού – των πρώτων στη σειρά των αγίων θεραπευτών που τιμώνται στην εκκλησία.

Λέγεται ότι η κρυφή αυτή κατοικία ανήκε σε δύο αδελφούς, γνωστούς στον λαό ως θεραπευτές. Χάρη στην ανιδιοτελή βοήθειά τους, την οποία παρείχαν χωρίς να ζητούν καμία αμοιβή για τις υπηρεσίες τους, προέκυψε η ονομασία «Αναργίρι», που σημαίνει «χωρίς αργύρο» ή «χωρίς αμοιβή, χωρίς αργύρο». Λόγω της αυτοθυσίας τους, οι ντόπιοι αγαπούσαν και εκτιμούσαν θερμά τους αδελφούς και τους τιμούσαν ως αγίους. Στα γειτονικά χωριά έχουν διασωθεί πολλές δοξασίες και εκπληκτικές ιστορίες.

Σε μία από αυτές αναφέρεται ότι οι αδελφοί δεν αγαπούσαν ιδιαίτερα τις οικιακές εργασίες: όταν οι ντόπιοι έριχναν μια ματιά στο σπίτι τους, έβλεπαν χαλασμένα αυγά κοτόπουλου που εξέπεμπαν δυσάρεστη οσμή. Εξαιτίας αυτού και ξεκίνησαν οι φήμες για τη δυσάρεστη οσμή σε αυτά τα μέρη.

Ωστόσο, μετά από έρευνες που διεξήχθησαν τον 19ο αιώνα, αποδείχθηκε ότι η αιτία ήταν οι πηγές υδρόθειου. Μέχρι τότε το μοναστήρι βρισκόταν σε παρακμή, αλλά μετά την ανακάλυψη των ιαματικών νερών αποφασίστηκε η επέκταση του μοναστηριού για την υποδοχή μοναχών, ενώ αργότερα επιτράπηκε η διαμονή και σε μοναχές.

Αργότερα, το μοναστήρι ερημώθηκε και οι νέοι ιδιοκτήτες έχτισαν εδώ ένα υπέροχο ξενοδοχείο-σπα, το οποίο εκτιμάται ιδιαίτερα από τους ντόπιους, οι οποίοι έρχονται εδώ για να βιώσουν από πρώτο χέρι τη θεραπευτική δύναμη των φυσικών πηγών, το μπάνιο στις οποίες έχει ευεργετική επίδραση στην κυκλοφορία του αίματος, την κατάσταση του δέρματος, την πέψη, τον μυϊκό τόνο, την κινητικότητα των αρθρώσεων και το καρδιαγγειακό σύστημα.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην εκκλησία. Κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας της, η πρόσοψή της έχει ανακαινιστεί επανειλημμένα, αλλά οι παχιοί τοίχοι διατηρήθηκαν πάντα στην αρχική τους μορφή.

Εδώ γίνονται συχνά γάμοι και τελετές, περιτριγυρισμένοι από πεύκα, ευκαλύπτους, κυπαρίσσια και άλλα δέντρα και θάμνους, πολλά από τα οποία φυτεύτηκαν από τον ιδρυτή του ξενοδοχείου, Ζίνον Χρισάνφου.

Το άρωμα των σπάνιων βοτάνων και η δροσιά που έρχεται από την κοιλάδα δημιουργούν την εντύπωση ότι βρισκόμαστε κάπου ψηλά στα βουνά.

Άλλα αξιοθέατα

Σε αυτό το ταξίδι μας περιμένει ακόμη η επίσκεψη σε έναν παλιό μύλο, ο οποίος έχει συμπληρώσει ήδη 200 χρόνια. Φέρει το παράξενο για το ρωσικό αυτί όνομα Κουγιούκα (Kouyiouka).

Σε αυτόν τον νερόμυ και στα παρακείμενα κτίρια συγκεντρώνονται η κυπριακή κουλτούρα και οι παραδόσεις. Εδώ ψήνουν φρεσκότατο χωριάτικο ψωμί, πωλούν φυσικό μέλι, ελαιόλαδο, θεραπευτικό σιρόπι από κέρατο, ξηρή σούπα τραχανά, σερβίρουν κυπριακό καφέ και ευεργετικό τσάι από βότανα, ενώ προσφέρουν διάφορα χωριάτικα εδέσματα.

Πριν το γεύμα, αξίζει να δείτε τα ενδιαφέροντα εκθέματα του μουσείου «Ψωμί, κρασί και ελαιόλαδο». Έτσι, κάναμε μια μακρά στάση στον εργατικό αυτό μύλο.

Αν σας έχουν μείνει ακόμα δυνάμεις, ακολουθήστε οπωσδήποτε την πινακίδα «Skarfos bridge» ακριβώς μπροστά από τον μύλο και σε λίγο θα βρεθείτε κοντά στη γέφυρα Σκάρφος, η οποία χτίστηκε το 1618. Ένα μεγαλοπρεπές θέαμα!

Συμπέρασμα

Το ακόμη ένα υπέροχο ταξίδι μας πλησιάζει στο τέλος του. Όμως, τα ταξίδια στην Κύπρο δεν τελειώνουν.

Όπου κι αν πάμε την επόμενη φορά: στα περίχωρα της Πάφου, στη Λεμεσό ή στη Λάρνακα, είτε αποφασίσουμε να επισκεφτούμε την πρωτεύουσα Λευκωσία ή την Αμμόχωστο, είμαστε σίγουροι ότι το ταξίδι μας θα είναι συναρπαστικό και ότι η μέρα θα μας προσφέρει μια πληθώρα συναισθημάτων, τα οποία η ηλιόλουστη Κύπρος είναι έτοιμη να μοιραστεί μαζί μας!