Ταξίδι στην Κύπρο. Μέρος 2

Το κάστρο Καντάρα, Κερύνεια, Μόρφου, Πύργος

Αφού επισκεφθήκαμε το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα στο ανατολικό ακρωτήριο της Κύπρου, επιστρέψαμε στον κυκλικό κόμβο στην περιοχή του χωριού Λεωνάρισσο. Από εκεί, στρίβοντας δεξιά, αρχίσαμε να κινούμαστε κατά μήκος της βόρειας ακτής του νησιού. Αυτός ο νέος δρόμος κατά μήκος της ακτογραμμής κατασκευάστηκε πολύ πρόσφατα, γι' αυτό και σε πολλούς οδικούς χάρτες της Κύπρου που πωλούνται στα περίπτερα πληροφοριών απλά δεν εμφανίζεται.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγάλος ρομαντικός για να δει όλη την ομορφιά αυτής της περιοχής. Εδώ τα βουνά φτάνουν σχεδόν μέχρι την ακτή. Τεράστια βράχια κρέμονται ακριβώς πάνω από το δρόμο. Η περιοχή αυτή εξακολουθεί να είναι αραιοκατοικημένη, γι' αυτό και σε όλο το μήκος της διαδρομής των 140 χλμ., από το ακρωτήριο του Αποστόλου Ανδρέα μέχρι την Κερύνεια, συναντήσαμε μόνο 2 βενζινάδικα.

Το κάστρο της Καντάρας

Από εδώ, από τον δρόμο στην αρχή της οροσειράς της Κιρήνης, φαίνεται καλά το φρούριο Καντάρα. Τυλιγμένο σε ομίχλη, σε γοητεύει με τη μυστηριώδη ατμόσφαιρά του.

Για να φτάσετε εκεί, πρέπει να στρίψετε αριστερά δίπλα στον οικισμό Ντάβλος.

Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής του κάστρου είναι άγνωστη, αλλά θεωρείται ότι, όπως και το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα, χτίστηκε από τους Βυζαντινούς τον 10ο αιώνα για την προστασία του νησιού από τις επιδρομές των αραβικών στρατευμάτων.

Με τον πιο ενδιαφέροντα τρόπο, η ιστορία συνυφαίνει μεταξύ τους τον πολιτισμό, τις γλώσσες και τους θρύλους διαφορετικών λαών.

Είναι γνωστό ότι το φρούριο χτίστηκε στη θέση του μοναστηριού της Παναγίας της Κανταροτίσσας. Απόδειξη αυτού αποτελεί το παρεκκλήσι που σώζεται εντός της περιοχής του κάστρου.

Το όνομα «Καντάρα», που δόθηκε στο φρούριο από τους Λουζινιάνους, μεταφράζεται από τα αραβικά ως «γέφυρα» ή «αψίδα». Το όνομα αυτό περιγράφει το σχήμα του βουνού πάνω στο οποίο βρίσκεται το κάστρο.

Και όπως κάθε μεσαιωνικό κάστρο, έτσι και η Καντάρα έχει τους δικούς της θρύλους. Ένας από τους τοπικούς θρύλους λέει ότι κάποτε το κάστρο είχε 101 δωμάτια και αν κάποιος έμπαινε στο 101ο δωμάτιο, κατέληγε στον παράδεισο και δεν μπορούσε να επιστρέψει στο κάστρο από την πόρτα. Επίσης, πιστεύεται ότι αν το κοιτάξει κανείς για πολύ ώρα, μπορεί να δει στο ψηλότερο παράθυρο του φρουρίου μια μυστηριώδη βασίλισσα, η οποία ζούσε στο κάστρο πριν από 500 χρόνια.

Κυρήνη

Ωστόσο, ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε, αφού έχουμε μπροστά μας ακόμα περισσότερο από το μισό της διαδρομής! Τη διαδρομή των 88 χλμ. από τη Λεωνάρισσο μέχρι την Κερύνεια την καλύψαμε σε 1 ώρα και 20 λεπτά. Και φτάσαμε στην Κερύνεια την ώρα του μεσημεριανού. Στους κεντρικούς δρόμους της πόλης υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και η κίνησή μας επιβραδύνθηκε σημαντικά.

Καθώς πλησιάζαμε στο κέντρο της πόλης από την οδό Ugur Mumcu, περάσαμε μπροστά από ένα μεγάλο μνημείο της ελευθερίας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης διαδρομής με βασάνιζε το ερώτημα, σε ποιαν ελευθερία είναι αφιερωμένο το μνημείο…

Ωστόσο, δεν καταφέραμε να βρούμε καμία πληροφορία σχετικά με αυτό το θέμα στις πηγές του διαδικτύου.

Έχοντας πεινάσει αρκετά, σταματήσαμε δίπλα σε έναν από τους πεζόδρομους, λίγο πριν φτάσουμε στην προκυμαία. Πλήθη τουριστών περιπλανιόνταν αργά κατά μήκος των καφέ και των εστιατορίων του δρόμου, σε ένα από τα οποία καταλήξαμε και εμείς. Το μεσημεριανό μας, που περιλάμβανε χάμπουργκερ με σαλάτα και φρέσκο χυμό, μας κόστισε 35 τουρκικές λίρες, που ισοδυναμούν με 12,5 ευρώ.

Για τα κύρια αξιοθέατα της Κιρένιας, όπως το φρούριο της Κιρένιας, την προκυμαία και το μουσείο ναυαγίων, μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.

Όσοι επιθυμούν μπορούν να επισκεφθούν το μουσείο εικόνων, το οποίο βρίσκεται στον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Βασικά, αυτή είναι και όλη η λίστα με τα πιο ενδιαφέροντα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης, αν εξαιρέσουμε τα πολυτελή καζίνο και τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, τα οποία υπάρχουν σε μεγάλο αριθμό.

Φεύγοντας από την πόλη, περάσαμε μπροστά από το Μουσείο «Ειρήνης και Ελευθερίας». Το βλέμμα μας τράβηξε μια σύγχρονη στήλη που κοσμούσε την είσοδο του μουσείου. Ωστόσο, δεν μας ήρθε η επιθυμία να το επισκεφτούμε.

Μόρφου

Η επόμενη στάση μας ήταν στην πόλη Μόρφου, αφού διανύσαμε άλλα 40 χλμ. προς τα δυτικά.

Ο οικισμός σε αυτό το σημείο ιδρύθηκε ήδη από τη βυζαντινή περίοδο. Πολλοί κάτοικοι του νησιού, προσπαθώντας να γλιτώσουν από τις αραβικές επιδρομές, ήρθαν εδώ και άρχισαν να χτίζουν τις κατοικίες τους δίπλα στον ναό του Αγίου Μαμάντα.

Η Μόρφου απέκτησε το καθεστώς πόλης κατά τη διάρκεια της βρετανικής αποικιοκρατίας το 1883. Ο σιδηρόδρομος που κατασκευάστηκε εκείνη την εποχή μεταξύ Μόρφου και Λευκωσίας έδωσε νέα ώθηση στην ανάπτυξη της πόλης.

Μέχρι τα γεγονότα του 1974, ο πληθυσμός της πόλης ήταν κυρίως ελληνικός και ορθόδοξος. Μετά την κατάληψη του βόρειου τμήματος του νησιού από τα τουρκικά στρατεύματα, πολλοί κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Ο επίσκοπος του Μόρφου αναγκάστηκε επίσης να εγκαταλείψει την πόλη.

Από τότε, στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μαμάντα, ο οποίος βρίσκεται μέχρι και σήμερα στο κέντρο της πόλης, δεν τελέστηκαν ποτέ ξανά εκκλησιαστικές λειτουργίες. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Ένα ενδιαφέρον γεγονός είναι επίσης ότι, πριν από τις πολεμικές συγκρούσεις, η τουρκική ονομασία της πόλης ήταν πολύ παρόμοια με την ελληνική και προφερόταν ως «Ομόρφο». Ωστόσο, το 1974 οι νέες αρχές μετονόμασαν την πόλη σε Γκιουζελγιούρτ.

Σήμερα, τόσο εντός των ορίων της πόλης όσο και εκτός αυτών, βρίσκονται αρκετές τουρκικές στρατιωτικές βάσεις. Έτσι, παρά την φαινομενική ηρεμία, το ζήτημα της διαίρεσης του νησιού παραμένει επίκαιρο.

Τα σύνορα με το ελληνικό τμήμα της Κύπρου

Αφού διανύσαμε άλλα 40 χλμ., φτάσαμε στον οικισμό Πύργος, όπου περάσαμε τα σύνορα, επιστρέφοντας στο ελληνικό τμήμα.

Στη συνέχεια, για ένα μικρό τμήμα της διαδρομής, η πορεία μας περνούσε μέσα από τα βουνά. Περάσαμε γύρω από τον οικισμό Κοκκίνα – ένα μικρό απομονωμένο τμήμα γης που βρίσκεται υπό την κυριαρχία των τουρκικών στρατευμάτων. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας άμαχος κάτοικος εκεί και στεγάζεται μόνο στρατιωτική φρουρά.

Η φύση των δυτικών βουνών είναι πολύ πιο έντονη από αυτή των βουνών του Τροόδους. Το πλούσιο πράσινο των δέντρων χαροποιεί το μάτι. Τα γερά και πυκνά πεύκα ακτινοβολούν υγεία.

Δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση της αιώνιας ξηρασίας. Ακριβώς από τον ορεινό δρόμο ανοίγεται μια εκπληκτική θέα προς τη θάλασσα. Ο ήλιος, η θάλασσα και τα βουνά – αυτό είναι, η απόλυτη ένωση με τη φύση!

Αφού διανύσαμε σε μία μέρα σχεδόν 400 χλμ., που αντιστοιχούσαν στα 2/3 της συνολικής διαδρομής, σταματήσαμε για διανυκτέρευση σε ένα από τα ξενοδοχεία της κωμόπολης Πόλις.