Οικογένειες και μάρτυρες θυμούνται τις δολοφονίες του Ισαάκ και του Σολωμού το 1996

Δερυνεία, Κύπρος. Τριάντα χρόνια μετά τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, συγγενείς, αυτόπτες μάρτυρες και νομικοί αναπολούν τα γεγονότα του Αυγούστου του 1996, δηλώνοντας ότι το πέρασμα του χρόνου δεν έχει μετριάσει τον πόνο τους ούτε το αίτημά τους για δικαιοσύνη.

Προσωπικές μαρτυρίες και νομικές ενέργειες

Σε ειδικό αφιέρωμα του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων, η κόρη του Ισαάκ, Αναστασία Ισαάκ, και η αδελφή του Σολωμού, Στέλλα Σολωμού, μοιράστηκαν προσωπικές αναμνήσεις για τους δύο άνδρες.

Οι αυτόπτες μάρτυρες Γιάννης Αντωνίου, ο οποίος σήμερα είναι αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος, και Ανδρέας Πεττεμερίδης περιέγραψαν τη βία που είδαν με τα μάτια τους στη ζώνη απομόνωσης της Δερυνείας.

Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κερύνειας, Νικόλας Κωνσταντινίδης, εξέτασε τις νομικές συνέπειες των δολοφονιών, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος πρέπει να συνεχίσει να καταδιώκει τους υπεύθυνους μέσω όλων των διαθέσιμων νομικών οδών, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής έκδοσης ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.

Γεγονότα του Αυγούστου 1996

Η επέτειος σηματοδοτεί τρεις δεκαετίες από ένα από τα καθοριστικά επεισόδια στην ιστορία της Κύπρου μετά το 1974.

Το καλοκαίρι του 1996, η Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών Κύπρου διοργάνωσε μια πανευρωπαϊκή πορεία κατά της κατοχής, η οποία ξεκίνησε από το Βερολίνο και επρόκειτο να καταλήξει στην κατεχόμενη Κερύνεια.

Αν και η πολιτική ηγεσία και οι διοργανωτές συμφώνησαν αργότερα να ακυρώσουν το κυπριακό σκέλος της διαδρομής, πολλοί συμμετέχοντες απέρριψαν την απόφαση και συνέχισαν προς το σημείο ελέγχου της Δερυνείας.

Στις 11 Αυγούστου, ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ παγιδεύτηκε σε συρματόπλεγμα εντός της ζώνης ασφαλείας του ΟΗΕ και ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από Τουρκοκύπριους και μέλη των «Γκρίζων Λύκων».

Τρεις ημέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια της κηδείας του Άιζακ, ο 26χρονος ξάδελφός του, Σόλομος Σολωμού, ανέβηκε σε έναν ιστό σημαίας σε τουρκικό στρατιωτικό φυλάκιο, σε μια προσπάθεια να κατεβάσει την τουρκική σημαία, πριν πυροβοληθεί θανάσιμα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Εικόνες της δολοφονίας του μεταδόθηκαν σε όλο τον κόσμο.

Αναμνήσεις της οικογένειας

«Ο πατέρας μου θυσιάστηκε για την ελευθερία της χώρας μας», δήλωσε η Αναστασία Ισαάκ.

Περιέγραψε τον θάνατό του όχι ως απώλεια του πολέμου, αλλά ως αποτέλεσμα μιας ειρηνικής διαδήλωσης κατά της κατοχής από ανθρώπους που απαιτούσαν ελευθερία κίνησης στην ίδια τους την πατρίδα.