Πικνίκ στην Κύπρο. Μέρος Ι
Περιγραφή
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη ζωή στην Κύπρο χωρίς διακοπές στη φύση. Για αυτό, εδώ υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις: η ίδια η φύση – εξαιρετικά ποικιλόμορφη – από τις ακτές μέχρι τις κορυφές των βουνών· το υπέροχο κυπριακό κλίμα σχεδόν κάθε εποχή του χρόνου και οι χώροι πικνίκ που έχουν διαμορφωθεί με αγάπη.
Οι κρατικές υπηρεσίες, με έξοδα των φορολογουμένων, φροντίζουν τους χώρους αυτούς, ενώ οι άνθρωποι τους χρησιμοποιούν με σεβασμό και χαρά. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάτι παρόμοιο… Όχι! Το άρθρο μας είναι θετικό. Δεν θα μιλήσω για θλιβερά θέματα. Σήμερα είναι Παρασκευή – ημέρα γιορτής. Μάζεψα την οικογένειά μου και, υπό το χαρούμενο κελάηδισμα των παιδιών, πήγαμε για πικνίκ…
Χώροι πικνίκ στην Κύπρο
Ο προορισμός του ταξιδιού μας είναι το χωριό Αργάκι. Φεύγουμε από την Πάφο προς τα βόρεια – προς την Πόλη. Ο δρόμος ανηφορίζει όλο και πιο ψηλά στα βουνά, αλλά εδώ δεν υπάρχουν επικίνδυνες στροφές. Μετά από 40 λεπτά χαλαρής οδήγησης, περνάμε την Πόλη και συνεχίζουμε κατά μήκος της βόρειας ακτής της Κύπρου προς τα ανατολικά.
Ο μεσημεριανός ήλιος πλημμυρίζει τα πάντα γύρω μας με τις λαμπερές ανοιξιάτικες ακτίνες του, ο άνεμος κουνά τις κορώνες των μεγαλοπρεπών κωνοφόρων δέντρων, η θάλασσα ρίχνει νωχελικά τα κύματά της στην αμμώδη και βοτσαλωτή ακτή.
Μόλις μπήκαμε στο Αργάκι, εμφανίστηκε αμέσως ένας χώρος για πικνίκ – αριστερά, ανάμεσα στο δρόμο και την ακτή. Παρκάρουμε και κοιτάζουμε γύρω μας. Παράξενο, παρά την αργία και τον υπέροχο καιρό, εκτός από εμάς δεν υπάρχει κανείς άλλος. Και τι ωραία! Θα ξεκουραστούμε στη ησυχία. Πίσω από τους θάμνους η θάλασσα λάμπει μπλε, ακούγεται ο κυματισμός – ένας μαγικός ήχος!
Μαγειρεύουμε στη σχάρα
Διαλέγουμε ένα τραπέζι πιο κοντά στη βρύση με το νερό, εγώ αναλαμβάνω τη σχάρα, η σύζυγός μου ξεπακετάρει τα τρόφιμα, τα παιδιά έτρεξαν προς τη θάλασσα. Θεέ μου! Υπάρχει όντως ευτυχία στον κόσμο! Με αγάπη βγάζω από την ψυκτική τσάντα ένα μπουκάλι ιταλικής μπύρας Nastro Azzurro – εξαιρετική αρχή για μια γιορτινή μέρα!
Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποφεύγουμε το κρέας, αλλά τα ποιοτικά θαλασσινά δεν θα μας αφήσουν να μείνουμε πεινασμένοι. Πρώτα μαγειρεύουμε τα λαχανικά – νεαρές πατάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια. Στη συνέχεια, το ψάρι – το λαβράκι (Sea bass), το αγαπημένο των κοριτσιών μας.
Τα παιδιά χόρτασαν, φάγαμε κι εμείς κάτι και ξεδιψάσαμε λίγο με το τοπικό Persefoni Medium dry. Οι κόρες έτρεξαν στην παιδική χαρά – εδώ κοντά, υπό την επίβλεψή μας, ενώ εγώ ασχολήθηκα με το αγαπημένο μου χταπόδι. Το πρωί το έβρασα για μια ώρα, μετά το έριξα με κρύο νερό, αφαίρεσα το λεπτό δέρμα και το έβαλα στη μαρινάδα – χυμό λεμονιού, αλάτι, μαύρο πιπέρι, λίγο μέλι και ελαιόλαδο. Τα λαμπερά κομμάτια «οκτοπούλου» πηγαίνουν στη σχάρα. Ακολουθούν τα καλαμάρια.
Αυτά τα καθάρισα απλά, αφαιρώντας το λεπτό δέρμα, τα στέγνωσα με πετσέτες και τα έβαλα στη σχάρα. Να τα – τα κούκλα. Αρκούν 2-3 λεπτά!
Τα περιέλουσα με τη σάλτσα ήδη μετά το ψήσιμο. Ένα μπουκαλάκι ροζέ Masi Syrah αποτελεί το λαμπρό τελικό ακόρντο του γεύματος.
Βόλτα δίπλα στη θάλασσα
Τα παιδιά έτρεξαν προς τη θάλασσα, η σύζυγός μου πήγε να τα προσέχει, εγώ τακτοποίησα γρήγορα και έβγαλα από το πορτ-μπαγκάζ δύο χάρτινα χαρταετούς. Οι κραυγές ενθουσιασμού και χαράς κάλυψαν τον θόρυβο των κυμάτων.
Οι χαρταετοί ήταν έκπληξη για τις κόρες μου. Ο άνεμος άρπαξε από τα χέρια μας τα πολύχρωμα ρόμβους και τα παρέσυρε ψηλά. Ο ένας από αυτούς δεν άντεξε το «δέσιμο» — το σχοινί έσπασε και ο χαρταετός πέταξε μακριά. Αλλά ο δεύτερος χαρταετός παρέμεινε πιστός στους ιδιοκτήτες του. Τρέξαμε όσο θέλαμε στην έρημη ακτή και γυρίσαμε σπίτι μόνο όταν ο ήλιος άρχισε να κλίνει προς το ηλιοβασίλεμα…
Στην Κύπρο υπάρχουν ακόμα πολλά τέτοια μέρη, και είναι ενδιαφέρον να πηγαίνεις όχι μόνο στη θάλασσα, αλλά και στα βουνά. Σίγουρα θα γράψω και για τα άλλα — η διασκέδαση μόλις αρχίζει!
