Συντάκτης συνδέει τη συμπεριφορά του Τραμπ με τη θεωρία καθηγητή για την αύξηση της κοινωνιοπάθειας

Ουάσιγκτον, Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας συγγραφέας βασίστηκε σε μια παλαιότερη συνέντευξη με έναν ανώνυμο καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν για να εξετάσει τη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ μέσα από μια εξελικτική προσέγγιση της κοινωνιοπάθειας. Ο συγγραφέας επισημαίνει την παρορμητικότητα και την ικανότητα να πιστεύει κανείς τα δικά του ψέματα ως τα χαρακτηριστικά που προκαλούν άμεση ανησυχία.

Μια ερώτηση σχετικά με την αλλαγή της συμπεριφοράς

Ο συγγραφέας αναπολεί μια συνέντευξη που είχε πάρει από τον καθηγητή πριν από πολύ καιρό για θέματα που τότε θεωρούσε ασήμαντα, χωρίς πλέον να θυμάται το όνομά του. Έχοντας σχεδόν εγκαταλείψει τη συζήτηση, ο συγγραφέας προκάλεσε απροσδόκητα μια αποκαλυπτική απάντηση ρωτώντας αν οι σημαντικές ανθρώπινες συμπεριφορές είχαν αλλάξει τους τελευταίους αιώνες.

Ο καθηγητής απάντησε: «Όχι, αλλά οι κοινωνιοπαθείς πολλαπλασιάζονται».

Σύμφωνα με την αφήγηση, η απάντηση ανανέωσε το ενδιαφέρον του συγγραφέα, καθώς εκείνη την εποχή είχε να κάνει με κάποιον στη δουλειά του τον οποίο θεωρούσε κοινωνιοπαθή. Ο συγγραφέας περιγράφει την κοινωνιοπάθεια και την ψυχοπάθεια ως όρους που καλύπτουν ουσιαστικά παρόμοια συμπεριφορά, με ενδεχομένως μεγαλύτερη σοβαρότητα στην ψυχοπάθεια.

Στην εξήγηση που ακολούθησε, ο καθηγητής περιέγραψε έναν τυπικό κοινωνιοπαθή ως έναν άνδρα με νοημοσύνη υψηλότερη από τον μέσο όρο, ισχυρές ικανότητες χειραγώγησης και καμία ενσυναίσθηση, παρά το γεγονός ότι είναι ικανός να την μιμηθεί. Ένα τέτοιο άτομο, σύμφωνα με την περιγραφή, συχνά λέει ψέματα με πειστικό τρόπο, αποδέχεται αμέσως αυτά τα ψέματα ως αλήθεια, και παρ’ όλα αυτά παραμένει ικανό να τα αναθεωρήσει όταν είναι απαραίτητο. Το προφίλ περιελάμβανε επίσης χαρισματικότητα και πολλά παιδιά από διαφορετικές γυναίκες.

Μια εξελικτική εξήγηση

Το επιχείρημα του καθηγητή αφορούσε τις μικρές ομάδες στις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους μέχρι τις τελευταίες μερικές χιλιάδες χρόνια. Υπό κανονικές συνθήκες, όπως υπογράμμισε, ένας κοινωνιοπαθής προσέφερε ελάχιστο όφελος σε μια τέτοια ομάδα, αλλά είχε επίσης περιορισμένες δυνατότητες να προκαλέσει βλάβη: όλοι γνώριζαν το άτομο και καταλάβαιναν ότι δεν ήταν αξιόπιστο.

Η περιγραφή παρουσιάζει τις πρώιμες ανθρώπινες ομάδες ως σταθερά ισότιμες, χωρίς ιεραρχίες, οι οποίες περιορίζουν ή αποβάλλουν όποιον επιδιώκει ηγετική θέση. Προσθέτει ότι ο μικρός αριθμός κοινοτήτων κυνηγών-συλλεκτών που απομένουν σήμερα διατηρεί αυτό το πρότυπο.

Μια καταστροφή, ωστόσο, θα μπορούσε να αλλάξει τις ανάγκες της ομάδας, υποστήριξε ο καθηγητής. Αν τα μισά μέλη της πέθαιναν και τα υπόλοιπα ήταν συγκλονισμένα και ανίκανα να δράσουν, μια χαρισματική προσωπικότητα χωρίς ενδοιασμούς θα μπορούσε να ενώσει τους επιζώντες και να τους οδηγήσει προς την ασφάλεια, τη νίκη ή κάποιο άλλο απαραίτητο αποτέλεσμα.

Ο καθηγητής εκτίμησε ότι οι ψυχοπαθείς αποτελούσαν παραδοσιακά περίπου το 1% του πληθυσμού, αλλά ανέφερε ότι η συχνότητά τους είχε αυξηθεί σε περίπου 3% των ανδρών. Ο συγγραφέας θεώρησε την εξήγησή του για την αύξηση αυτή εύλογη.

Η σύγχρονη ανωνυμία και η σύνδεση με τον Τραμπ

Σύμφωνα με τη θεωρία του καθηγητή, οι ψυχοπαθείς ήταν λιγότερο επιβλαβείς όταν περιβαλλόταν από ανθρώπους που τους γνώριζαν από την παιδική τους ηλικία. Οι κοινωνίες με εκατομμύρια μέλη έκαναν πιο δύσκολη την αναγνώρισή τους, επιτρέποντάς τους να βλάπτουν άλλους και στη συνέχεια να συναντούν νέους ανθρώπους που δεν γνώριζαν τη συμπεριφορά τους. Υποστήριξε επίσης ότι αναπαράγονταν γρήγορα.

Ο συγγραφέας εφαρμόζει αυτό το πλαίσιο στον Τραμπ, χαρακτηρίζοντάς τον ως άτομο που επιδεικνύει ένα ευρύ φάσμα κοινωνιοπαθητικών χαρακτηριστικών. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας επισημαίνει αυτό που θεωρεί ως παρορμητικότητά του, η οποία αποτυπώνεται στη φράση «ας επιτεθούμε στο Ιράν!», παράλληλα με μια υποτιθέμενη ικανότητα να δέχεται τα ίδια του τα ψέματα ως αλήθεια αμέσως μετά την έκφρασή τους.